Die hoffelijke Fransen.

Van vroeger heb ik altijd nog het vooroordeel overgehouden dat Fransen zich behoorlijk onbeschoft gedragen. Vooral in het verkeer. Een veel gehoorde verzuchting van nederlandse vakantiegangers was: “Frankrijk is een heerlijk land, er moesten alleen niet zoveel Fransen wonen”.

Dat vooroordeel zit er zo diep in dat we iedere keer in Frankrijk aangekomeen weer moeten wennen aan het  zeer voorkomende gedrag in het verkeer. Je hoeft maar naar een oversteekplaats te kijken of aan beide kanten van de zebra stoppen er al auto’s voor je. Zelfs als je bij nader inzien toch niet blijkt te willen oversteken, rijdt de automobilist rustig verder, soms met een innemende glimlach. Geen spoor van ergernis, laat staan de in Nederland zo bekende opgestoken middelvinger.

Als we hier fietsen op de openbare weg, heeft men eigenlijk niet zo erg op je gerekend, er is meestal geen fiets pad. Soms wel, maar dat eindigt altijd vrij abrupt, zonder aankondiging en zonder dat duidelijk is hoe en waar je verder kan fietsen. Maar als je op de stoep gaat fietsen vindt iedereen dat heel gewoon. Men gaat ook graag even opzij om je door te laten. Dat gebeurt ook op het grote zeer drukke plein in Montpellier, dat gewoon voetgangersgebied is.

Gisteren fietsten we in een natuurgebied de “Mejean” bij Lattes. Het was heerlijk weer en we zagen ooievaarsnesten met ooievaars er op. Ook ooievaars die in een boom zelf een nest bouwden en niet zoals diverse andere paren op zo’n wagenwiel op een paal. Flamingo’s met massa’s. Soms vloog er een over ons pad, net als de aalscholvers, zilverreigers en koereigers. Erg veel zangvogels ook. Tot we bij een pad kwamen met een hek en een bord “verboden te fietsen”. We maakten ons al klaar om onze fietsen bij het hek te zetten op slot te doen en wandelend verder te gaan. 

Maar dan hadden we niet gerekend op de franse hoffelijkheid. Een oudere heer keek naar ons en besloot dat hij ons deze tegenslag wilde besparen. Hij ging ons onmiddellijk helpen met iets wat we niet van plan waren: hij pakte Peters fiets en begon voor te doen hoe je de fiets met het stuur omhoog en het voorwiel in de lucht door de smalle voetgangersopening in het hek kon manoevreren. Peter zei nog dat hij de fiets hier zou laten, maar dat bracht de man niet op andere gedachten. Vervolgens nam hij de fiets van Queenie over en wurmde die ook door het hek. Ook Queenie riep nog iets van “maar het is verboden”, maar ook dat bracht hem niet op andere gedachten. Op zijn gezicht kwam een tevreden uitdrukking, hij knikte ons bemoedigend toe en wandelde weg. Waarschijnlijk in de overtuiging dat het toch heel aardig van hemzelf was om die aardige, maar een beetje domme toeristen even te helpen.

We hebben daarna even gewacht tot hij goed uit het zicht verdwenen was en onze fietsen aan de andere kant van het hek op slot gezet om vervolgens verder te wandelen. Je wil zo’n man toch niet teleurstellen.

Mooi natuurgebied daar.